23-11-2009
Wielkie plany związane z mundurkami w szkole w końcu zostały wprowadzone w życie. Według znowelizowanej ustawy o systemie oświaty z 11 kwietnia 2007 mundurki miały obowiązywać w podstawówkach i gimnazjach. W szkołach ponad gimnazjalnych o wprowadzeniu mundurków decydował dyrektor. Każda szkoła wymyśliła swój typ mundurka, zostały zamówione, uszyte, rodzice zapłacili, tu nagle informacja, że mundurki nie obowiązują.
Nowelizacja ustawy z dnia 13 czerwca 2008 o systemie oświaty zniosła obowiązkowy strój jednolity i pozostawiła swobodę decyzji w tej sprawie szkolnej dyrekcji. Wiele szkół natychmiast to wykorzystało i zniesiono mundurki. Po co więc takie mieszanie w głowach? Po co te ustawy, jeśli obowiązują tylko przez chwilę. Wygląd na to, że to chwilowa moda była. Tylko po co rodzice wydawali niepotrzebnie pieniądze na mundurki? Dlaczego je zniesiono jeśli po tak długich planach w końcu je wprowadzono? Zdaniem wielu rodziców był to doskonały pomysł, miało to zapobiec dyskryminacji uboższych uczni, oraz zapewnić im lepsze samopoczucie w szkole.
Znów wróciła rewia mody w szkołach, wyścigi w tym kto ma lepsze spodnie, czy też najmodniejszą bluzkę lub spódniczkę. Uczniowie, których rodziców nie stać na zakup nowych, modnych ubrań znów czują się gorzej, znów są wyśmiewane przez niektórych uczniów, że chodzą w starych zniszczonych ubraniach. Są jeszcze szkoły, gdzie nadal jest obowiązek noszenia mundurków, są to szkoły z których warto brać przykład. Nie dość, że tym obowiązkiem chronią biedniejszych uczni, to jeszcze dzięki mundurkom w szkole jest ład i porządek. W pewien sposób jednakowy strój dla wszystkich, jest wizytówką szkoły. W wielu krajach obowiązują jednolite mundurki dla każdej szkoły, trwa to już wiele lat, a co za tym idzie widać ma to sens. Jednak jak wszystko mundurki mają swoich zwolenników i przeciwników.
Tagi:
mundurek,
mundurek szkolny,
szkoła,
ustawa
Powiązane wpisy
16-09-2009
Jeśli pragniemy wprowadzić rywalizację wśród uczniów o oceny z danego przedmiotu, musimy liczyć się z pewnymi zagrożeniami jakie czekają nas kiedy taka rywalizacja nabiera zupełnie nieprzewidzianego kierunku.
Doskonale wiemy, że rywalizacja może być motywująca i potrafi popchnąć do pracy zarówno nad sobą, jak i nad danym przedmiotem. Problem zaczyna się tworzyć wówczas kiedy rywalizacja pomiędzy kolegami w szkole zaczyna ulegać degradacji na rzecz zazdrości i nienawiści. Czy można to kontrolować? Szkoła i rodzice powinni przede wszystkim oceniać dziecko wg tzw. „kryteriów szkolnych”. Bardzo często bowiem zdarza się, że pytamy dziecko jak wypadło na tle całej klasy. To nakłania go do porównywania siebie z innymi osobami w klasie. Nie bierze się pod uwagę tego że ocena jaką uzyskało dziecko jest wynikiem jego ciężkiej pracy, jaką musiało włożyć w proces kształcenia aby ten wynik osiągnąć. Porównywanie dziecka słabszego z dzieckiem zdolniejszym rodzi w tym pierwszym sporo frustracji i może doprowadzić do tych negatywnych skutków rywalizacji szkolnej.
Rywalizacja jak najbardziej pobudza uczniów do lepszej i bardziej intensywnej pracy, ale wraz z nią powinno wprowadzać się pewne zasady współpracy oraz promować najważniejsze wartości, które wynikają ze zdrowej rywalizacji.
Nie przestawajmy za pomocą rywalizacji zachęcać dzieci do wysiłku i intensywniejszej pracy, ale jednocześnie starajmy się równo określać kryteria dla poszczególnych osób, których wkład w rywalizację zupełnie odbiega od oceny szkolnej.
Rywalizacja jest bowiem często mylona ze współczesną gonitwą za profitami zwanym ”wyścigiem szczurów”, które powoduje że osiągnięcia uzyskiwane przez najlepszych odbywają się często kosztem tych najbardziej pracowitych.
Tagi:
klasa,
motywacja,
rywalizacja,
szkoła
Powiązane wpisy
13-05-2009
Niezwykle ważne w edukacji dziecka jest pobudzanie jego aktywności emocjonalnej, społecznej, poznawczej i ruchowej. Następuje to poprzez organizowanie odpowiednich zabaw ruchowych dla dzieci młodszych w świetlicach szkolnych. To jakie sfery chce pobudzić w dziecku nauczyciel, w dużej mierze zależy od odpowiedniego doboru formy zabawy.
Dla młodszych dzieci uczenie poprzez zabawę jest czynnikiem kształtującym ich psychikę i formy poznawcze. Odpowiedni dobór zabaw potrafi rozwijać zdolności dziecka oraz sprzyja poznawaniu świata w przyjaznej atmosferze.
Zabawa spełnia również funkcje społeczne. Poprzez wspólne zabawy z rówieśnikami, dziecko nabywa wiele pozytywnych cech: uczy się wczuwać w różne role, pobudza się w nim współodczuwanie, potrafi się dzielić. Uczy się również działać w grupie, przez co staje się bardziej empatyczne. Jednak najważniejszą z funkcji zabawy jest rozładowanie emocjonalne konfliktów uczuciowych towarzyszący napięciu nerwowemu.
Ważnym staje się więc odpowiednia organizacja przez nauczyciela środowiska wychowawczego, czyli świetlicy szkolnej. Zadbanie o dobór i bezpieczeństwo zabaw jest niejako statutowym obowiązkiem osoby organizującej zabawę. Pozwala to m.in. nauczycielowi poznać możliwości a nawet problemy ucznia.
Tagi:
nauka,
szkoła,
zabawa
Powiązane wpisy
