Bardzo często okazuje się pod koniec roku, że podręcznik, zbiór zadań czy też ćwiczenia, które były tak niezbędne no i wcale nie tanie, były praktycznie nie używane, że korzystano z nich dwa, pięć czy siedem razy w ciągu całego roku szkolnego. Nasuwa się pytanie, po co więc było wydawać pieniądze by je zakupić? Po co dzieci dźwigały niepotrzebne ciężary? Kto skorzystał na tym że te książki w ogóle były wymagane? Pytań można byłoby zadać kilkadziesiąt, jednak jedno jest wiadome, uczniowie, którzy mieli nauczyć się czegoś z tych podręczników nie nauczyli, nie mają więcej wiedzy, tylko pokrzywione kręgosłupy, od niepotrzebnego ciężaru w plecaku.

Z pewnością doskonałym sposobem na takie problemy będą szkolne laptopy, które mają wejść w życie, o ile oczywiście zostanie ustanowiona taka ustawa. W niektórych państwach, taki sposób doskonale się sprawdził. Ma on z pewnością wiele zalet, jest to jednorazowy zakup, a jego waga z pewnością nie wpłynie na kręgosłup dzieci. Jeśli jednak nie będzie to możliwe to może choć można byłoby, zmniejszyć ilość podręczników o te które wcale nie są aż tak niezbędne, lub pomyśleć o specjalnych szafkach dla uczniów by nie musieli ich nosić codziennie do domu. Przecież tak wiele mówi się o skrzywionych kręgosłupach, tak dużo państwowych pieniędzy musi zostać przeznaczonych na badania, leczenie czy rehabilitację słabszych kręgosłupów u uczniów. Może warto w końcu zapobiegać niż leczyć.

Na tejże lekcji nauczyciel powinien pomagać dzieciom w zrozumieniu pewnych spraw, na przykład na czym polega przyjaźń, jak rozróżnić koleżeństwo od przyjaźni, czy warto zrobić wszystko aby dostać się do grupy, oraz dyskryminacji i tym podobne. W zależności od grupy wiekowej, powinny być lekcje z podzielnością na płeć na których z dziewczynkami rozmawia się o miesiączce, ciele kobiety, miłości, stosunkach płciowych, porodach, oraz małżeństwie, z chłopcami natomiast podobne tematy tyle że o płci męskiej. Czy jednak tak wygląda to w praktyce, wiedzą tylko uczniowie.

Gdyby zapytać ich o to lub po prostu poczytać jak wypowiadają się w tym temacie na forach, to plan związany z prowadzeniem nie ma się w ogóle do samych lekcji prowadzonych. Nauczycielki są albo źle przygotowane do prowadzenia takiego przedmiotu, albo po prostu niezbyt sobie radzi z grupą. Wiele młodzieży opowiada o tym, że lekcje są nudne, że nic o czym opowiadają na nich nie potrafi ich zainteresować. Są też niepokojące wypowiedzi uczennic, które opowiadają na forach, że na lekcji WDŻWR pani opowiada o miesiączkach swych córek, czy swych krzykach porodowych. Oczywiście z pewnością są to tylko wyjątki, ale do tak ważnych przedmiotów powinni być specjalnie przeszkoleni nauczyciele, tak by młodzież wyniosła z nich coś dobrego, coś pożytecznego.

Podanie o przyjęcie do internatu składać powinien prawny opiekun ucznia, a uczeń który nie został przyjęty ma prawo odwołania, z reguły 7 dni od daty otrzymania decyzji. Opłaty za internat nie są duże, z reguły to kilkadziesiąt zł plus koszty wyżywienia. Uczeń przyjęty, musi dostosować się do regulaminu ustalonym w takim miejscu. Jedne z ważniejszych zasad to regularne uiszczanie opłat, utrzymywać czystość w pokoju, przestrzegać rozkładu dnia który posiada każda szkoła z internatem, oraz przed każdym wyjściem uzyskać zgodę wychowawcy na opuszczenie internatu. Zasady mogą różnić się w zależności od regulaminu konkretnego internatu. W takim miejscu uczeń otrzymuje właściwe warunki sanitarno-higieniczne, warunki do nauki, oraz codzienne odpłatne wyżywienie i zakwaterowanie.

Uczniowie mogą liczyć również na pomoc ze strony wychowawcy nie tylko w kwestii porad, ale zapewnia on również opiekę zdrowotną, organizuje wolny czas oraz pomoc w nauce, sprawach osobistych i szkolnych. Internat ma być wspólnym drugim domem wychowanków, kierownictwo i wychowawcy starają się zapewnić jak najlepsze warunki dla uczniów, tak by rozłąka z domem rodzinnym nie była aż tak bardzo bolesna. Są również internaty dla trudnej młodzieży, oraz specjalnie dostosowane dla osób niepełnosprawnych.

Prywatne placówki edukacyjne to nie tylko wysoki poziom, posiadają one obszerny program kształcenia integracyjnego. Oferują poza podstawowymi przedmiotami i zajęciami między innymi: naukę wielu języków obcych w najnowocześniejszych pracowniach językowych, naukę rytmik, tańca, teatru, i wiele innych. Posiadają doskonale wyposażone sale komputerowe, nowoczesne tablice i systemy interaktywne, radiowęzły, gazetki szkolne, zajęcia szachowe, ścianki wspinaczkowe, akademie piłkarskie i sztuk walki, oraz wiele innych poza lekcyjnych zajęć.

Większość szkół posiada również minibusy, które umożliwiają klasom wycieczki bez opłat za wynajęcie autokaru. Uczeń przystępujący do szkoły prywatnej zostaje objęty systemową pomocą, która wynika z programy wychowawczego i profilaktyki. Klasy w takich szkołach są prowadzone w małej ilości osób, co z pewnością pomaga uczniom. W prywatnych szkołach raczej nie ma możliwości na problemy wychowawcze z uczniami , tam narkotyki, przemoc wśród uczniów czy inne agresywne zachowania nie mają miejsca. Jest to wszystko sumiennie pilnowane przez doskonałe zabezpieczenia w szkołach oraz fachowe działania pedagogów.

Nowelizacja ustawy z dnia 13 czerwca 2008 o systemie oświaty zniosła obowiązkowy strój jednolity i pozostawiła swobodę decyzji w tej sprawie szkolnej dyrekcji. Wiele szkół natychmiast to wykorzystało i zniesiono mundurki. Po co więc takie mieszanie w głowach? Po co te ustawy, jeśli obowiązują tylko przez chwilę. Wygląd na to, że to chwilowa moda była. Tylko po co rodzice wydawali niepotrzebnie pieniądze na mundurki? Dlaczego je zniesiono jeśli po tak długich planach w końcu je wprowadzono? Zdaniem wielu rodziców był to doskonały pomysł, miało to zapobiec dyskryminacji uboższych uczni, oraz zapewnić im lepsze samopoczucie w szkole.

Znów wróciła rewia mody w szkołach, wyścigi w tym kto ma lepsze spodnie, czy też najmodniejszą bluzkę lub spódniczkę. Uczniowie, których rodziców nie stać na zakup nowych, modnych ubrań znów czują się gorzej, znów są wyśmiewane przez niektórych uczniów, że chodzą w starych zniszczonych ubraniach. Są jeszcze szkoły, gdzie nadal jest obowiązek noszenia mundurków, są to szkoły z których warto brać przykład. Nie dość, że tym obowiązkiem chronią biedniejszych uczni, to jeszcze dzięki mundurkom w szkole jest ład i porządek. W pewien sposób jednakowy strój dla wszystkich, jest wizytówką szkoły. W wielu krajach obowiązują jednolite mundurki dla każdej szkoły, trwa to już wiele lat, a co za tym idzie widać ma to sens. Jednak jak wszystko mundurki mają swoich zwolenników i przeciwników.

Gdyby taka godzina była faktycznie poświęcona na potrzeby uczniów, może nie byłoby tyle problemów w klasie, może nie musieliby sterczeć pod pokojem nauczycielskim w czasie przerw lekcyjnych, by zgłosić wychowawcy istniejący problem. Uczniowie prócz problemów, z pewnością chcieliby przekazać wychowawcy swoje propozycje dotyczące klasy, przecież chcą porozmawiać o wycieczkach, szkolnych dyskotekach, o odnowieniu klasy, czy też o tym aby założyć akwarium z rybkami w ich klasie. W momencie gdy ta jedna godzina, która powinna być przeznaczona na rozmowy z nimi, zostaje zastąpiona zwykłym przedmiotem nie mają kiedy o tym porozmawiać, nie mają kiedy lepiej poznać się ze swym wychowawcą, który powinien prócz być nauczycielem być również ich przyjacielem.

Przecież to do niego uczniowie powinni zgłaszać swoje problemy i troski w szkole, tak by mógł im pomóc. Warto byłoby pomyśleć o zakazie zastępowanie godziny wychowawczej, na zwykły przedmiot, może wtedy zamiast szybkich rozmów z uczniami na szkolnym korytarzu, powiedzmy na temat ich złego zachowania, wychowawca mógłby w spokoju rozwiązać ten problem w klasie, miałby czas na to by nie tylko dać reprymendę, ale i dotrzeć do powodów powstałych problemów.

W rozwoju technologii informacyjnych w edukacji możemy wyróżnić cztery etapy:
1. pojawia się nowy sprzęt komputerowy i pierwsze zajęcia poświecone są poznawaniu jego budowy i działania. To na ogół oddzielne zajęcia poświecone właśnie technologii.
2. jako urządzenie służące do przetwarzania danych informacyjnych, wówczas komputer wykorzystywany jest jako pomoc dydaktyczna. Zakres tego wykorzystania zależy od dziedziny nauczania. Na tym etapie technologia ta stanowi jedynie dodatek do dziedzin edukacyjnych.
3. z czasem komputer staje się nieodłącznym elementem wspomagającym określone dziedziny nauki. Rozwija się coraz ściślejsza i głębsza integracja komputera z wieloma dziedzinami. Ma to swoje odbicie w metodyce i w zakresie kształcenia w ramach tych dziedzin.
4. komputer staje się nieodłącznym elementem każdej z dziedzin. Powoduje to ścisły związek komputera z przygotowaniem do wykonywania określonego zawodu. Szkoły, zwłaszcza ponadgimnazjalne, zawodowe i wyższe, jak również inne instytucje edukacyjne włączają komputer do arsenału narzędzi, którym jest poświęcone kształcenie, w ścisłym powiązaniu z nabywanym zawodem.

Niezależnie od wdrożonej innowacyjnej technologii etapy te pozostają niezmienne. Co więcej, to nie tylko zmiana typu komputera i pojawienie się nowych urządzeń, ale również zmiany w generacji oprogramowania powodują, że zmuszeni jesteśmy powtarzać te etapy w jakimś zakresie.

Docelowo planuje się wprowadzenie oceniania na egzaminach zewnętrznych w skalach znormalizowanych, czyli umożliwiających porównywanie wyników z kolejnych lat i z różnych dziedzin. W ten sposób dyrektor szkoły uzyska wskaźniki umożliwiające porównywanie postępu, jaki poczynili uczniowie w konkretnych oddziałach gimnazjów i liceów poprzez zestawienie poziomu „wejścia” i „wyjścia” mierzonego dla wszystkich uczniów w jednakowy sposób. Przy czym nie chodzi tu o porównywanie konkretnych szkół, ale o obserwację pewnych tendencji czy wyniki końcowe rosną czy spadają. Aby to w ogóle było możliwe potrzebne jest ujednolicenie dla wszystkich obowiązkowej części egzaminu maturalnego oraz znormalizowanie systemu oceniania.

Każdemu z nas zarówno nauczycielom, rodzicom i dyrektorom szkół potrzebny jest rzetelny obraz dotyczący efektów pracy uczniów. Poczucie satysfakcji, gdy nawet w trudnych warunkach uzyskujemy istotne postępy, podnosimy wyniki, jest dla wszystkich bezcenne. Każda szkoła może robić postęp a ta, której uczniowie należą do słabszej grupy ma tu większe pole do popisu. Jeśli przyrost wiedzy nie jest na najlepszym poziomie, to tym bardziej szkole przyda się dogłębna analiza , jakie działania mogą pomóc w zmianie takiego stanu rzeczy.

Można wziąć przykład ucznia klasy szóstej szkoły podstawowej, który poprzez wyszukiwarkę internetową próbuje odnaleźć jakieś potrzebne do szkoły materiały czy sprawdzić czy nie popełnia błędu ortograficznego. Taki sposób może okazać się zgubny. Internet to ogromne narzędzie wiedzy, ale pochodzące z wielu zupełnie niesprawdzonych źródeł a dziecko jest zbyt mało krytyczne, aby ocenić czy wyszukana przez nie informacja jest na tyle wiarygodna, aby ją można było wykorzystać podczas zajęć lekcyjnych. W Internecie powstało wiele stron, które pisane w sposób naukowy nie zawsze przez osoby kompetentne potrafią w dość osobliwy sposób wprowadzić czytelnika w błąd. Często uczniowie próbując iść na skróty korzystają z internetowych opracowań co powoduje, że informacje tam zawarte i wielokrotnie przełożone przez kolejne osoby o nikłej wiedzy doprowadza do zagmatwania obrazu o danej wiedzy edukacyjnej. Ważne jest zatem aby dziecko, uczeń szkoły podstawowej korzystając z wiedzy zawartej w Internecie powinien potrafić ją skorygować lub był pod nadzorem osoby dorosłej. W szkole taką osobą jest nauczyciel natomiast w domu taką korektę i nadzór powinni sprawować rodzice.
Taka kontrola jest niezbędna, aby dziecko nie natrafiło nie tylko na błędy w pracy domowej, ale również na inne zagrożenia płynące z Internetu.

Warto zatem zastanowić się czy nasze dziecko pisząc referat lub opracowanie na jakiś konkretny temat powinno korzystać tylko i wyłącznie z wiedzy zawartej w Internecie. Czasem tą wiedzę należy podeprzeć bardziej pewną wiedzą. Tą wiedzę znajdziemy w takim miejscu jak biblioteka, której koszt jest wielokrotnie niższy niż miesięczne rachunki za Internet.

W warunkach szkolnych informatyka nabiera w Polsce zupełnie innego wymiaru. Komputery powinny służyć przede wszystkim wyszukiwaniu potrzebnych nam informacji czy pisaniu prac przedmiotowych czyli jako narzędzie do codziennej pracy, tak jak to ma miejsce w biurach czy innych instytucjach. Szkolny program nauczania informatyki w znacznym stopniu odbiega od tego życiowego zastosowania komputera a uczniowie niejako w podświadomy sposób wyczuwają tą różnicę. Okazuje się bowiem, że w polskiej szkole uczymy się więcej o komputerach niż o tym jak je zastosować w życiu codziennym. W szkołach ponownie wpajana jest wiedza z zakresu suchej teorii a same komputery właściwie nie stanowią źródła wiedzy. Poza komputerem na stole ucznia znajduje się książka i zeszyt, a wiedzę o urządzeniu niezbędnym do pracy czerpie współczesna młodzież w polskich szkołach z podręczników. Z tej wiedzy młodzież nie pamięta potem zupełnie nic. Poza suchą teorią nie posiada ona żadnej wiedzy praktycznej dzięki, której mogłaby posiadać pewne doświadczenie i odkrywać wiele nowości jakie kryje to niezwykle przydatne urządzenie. Na lekcjach informatyki dzieci grają zatem w nieedukacyjne gry, lub poznają programy, które opanowali już do perfekcji. Stawiane im zadania nie mają charakteru praktycznego a tylko ćwiczeniowy. Każde ćwiczenie dla uczniów podczas lekcji informatyki powinny mieć jakiś sens i cel wtedy uczniowie wykazują się innowacyjnością i pomysłowością oraz odkrywają coraz to nowsze zastosowania komputera.

Ważnym elementem w nauce informatyki jest również umiejętne zróżnicowanie wiedzy informatycznej wśród uczniów. Jedni doskonale poruszają się po świecie tej właśnie technologii a inni nie posiadają o niej nawet elementarnej wiedzy.